giderken

dedim şehre. duydu mu bilmiyorum, o bile fena halde uyuyordu. peşimden bir bulut yollamış, elime çaktırmadan bir gökkuşağı bağlamış olsa gerek. bu renkli beyazlığın başka açıklaması olamaz. check-inde eşyalar çok ağır diye biraz sorun çıktı. allahtan uçağa zaman vardı da, sarışın kadına anlattım. o da sabah mahmurluğuyla dinledi, çoktan çalışmaya başlamış olmasına rağmen benden çok farkı yoktu sanki. yabancı bir dilde konuşmanın ikimize de kattığı yapaylık bile bir benzerlik sayılabilir. ben saydım oldu. dedim ki, bu çantaların içinde gerçekleşen ve gerçekleşmeyen beklentilerim var. gerçekleşmeyenler biraz daha ağır, yanıma almam gerek onları da. yoksa hiçbir şey öğrenmemiş olurum. sonra dijital makinada bir sürü fotoğraf var, onlar giysilerden daha ağırdır. onlarda yolların ağırlığı, uzun dönem turistliğin yorgunluğu var. bu yeni kareleri burda bıraksam, kim bakar ki onlara? hadi lavantayla fesleğeni ve güzel kırmızı çiçeğimi bıraktım, bunları bırakmak fazla gelir. bir de esas kartpostallar var. onlar epey ağır. bu noktada ankara'yı biraz anlatmam gerekti, güzel huzurunu, sıkıcılığını, grisini yeşilini ve sarısını, içindeki büyük binaları, güzel ışıkı, evimin balkonunu ve arkadaşlarımın kalemlerini. kartpostalların ağırlığını ancak böyle açıklayabilirdim, sıkıldığını sanmıyorum. giderken kalbime dönerken zarflara koyduğum posta kutusu konukları da böylece, ordayken burayı hatırlamamı sağlarken, burdayken de orada burayı hatırladığımı hatırlatmak üzere yürüyen banta geçti. bir de dedim kelimeler ve müzikler var. ben bunların ağırlığı olduğunu amsterdam'da bir yapay ada öğretene kadar fark etmemiştim. meğer söylenen kelimeler de bir "şey"miş, melodiler önce havaya doğru uçup sonra ağırlıktan yavaşça yere çökermiş. şimdi onları burda bırakırsam sahipsiz kalırlar dedim. "bura" ve "ora"yı rastgele değiştirerek kullandığımı sanırım o sırada fark etti. ama hem havaalanının arada kalmış bir bölge olmasından, hem de oranın burda buranın da orda olduğunu şimdiye kadar çoktan anlamış olmasından sözümü kesip sormadı. gittiğim parklarda gözüme kestirdiğim gölgeler, bisikletimin atıp duran zinciri, her sebepli bir sürü sarhoşluk, gitmek isteyip gidemediğim yerlerin biletleri, ve evde geçirdiğim sıkıcı zamanları da el bagajıma koyduğumu söyledim. bunların hepsi lazım olacak bana, hangi birini bırakiyim?
tüm bunlar onu pek etkilememiştir aslında, çoktan unutmuştur. üçgen poster kutusunu bile almama izin verdiğine göre onun ilgisini daha çok boğazımdaki düğüm çekmiş olacak.
özlemek hiçbir zaman bitmiyo, nerede diilsen orayı özlüyorsun, hep bir yanın eksik gibi. git bir yerde biraz dur, daha önce olduğun yerden ayrı olduğun için acı çek, sonra alış oraya ve bağlan, hemen her şey parçan olsun, hepsi içinde hepsi uzakta gezip durmaya devam edersin. oradayken burayı özlemeyi göze almıştın ama, oraya bağlanacağını kestirememiştin dimi? gitmek kanatlarını büyüttüğü kadar köklerine de yeni dallar ekliyor. nasıl başa çıkacaksın bakalım?