rastlantı

kendi kendini tekrar eden şeyler uzun vadede bıkkınlık/bezginlik getirse de hayatımızı kolay kılan şeyler oldukları da yadsınamaz. hatta bazen her akşam yemekten sonra içilen bir fincan türk kahvesi veya her pazar kahvaltıdan sonra okunan köşe yazısı gibi keyif veren şeyler de olabilir bunlar. zira o kahveyi veya köşe yazısını tatlılaştıran esas durum tattan, yazardan öte bir alışkanlık, adet halini almış olmasıdır. süregelme durumudur. bunun altında sanırım zaten bir sürü çözemediğimiz şeyin bizi sardığı dünyada bir nebze olsun hiç değilse kendi küçük hayatlarımızda kontrolü elimizde tutabilmek istememiz yatar, geleceğin bu yolla azıcık bilinebilir kılınması bizi endişeden uzaklaştırıp, bir sonraki adımın tahmin edilebilirliği içimizi rahatlatır. güneşin her sabah doğacağına ve her akşam batacağına duyulan inanç, bunun gerçekleşeceği farz edilerek yaşanılan günler getirir.bunlar yaşamı bizim için daha açık, başa çıkılabilir hale getirse de, bunlara ihtiyaç duysak da, eğer rastlantılar olmasaydı alışkanlıkları çok farklı olan insanların hayatlarının bile temelde birbirinin eşi olacağı söylenebilirdi. bizim için günleri güzelleştiren şeyler pek de beklenmedik olanlardır. bize söyleyecek bir şeyleri olanlar rastlantılardır.gözümüz güzel bir kızla yakışıklı bir oğlanı, çirkin bir kızla çirkin bir oğlanı elele görmeye alışmış olsa da, ve yüzeysel bir değerlendirmeyle şöyle ilk izlenim olarak mesela kısa boylu bir erkekle uzun boylu bir kızı veya genç bir erkekle yaşlı bir kadını birbirlerine yakıştırmasak da, devam etme isteği/umudu verenin bu gibi yakışıksız eşleşmeler olduğunu da fark etmekte çok gecikmemeli insan.yoksa hayat ertesi günü yaşamaya değmeyecek kadar sıradan olurdu ve biz hep bir şeylere mahkum olurduk. hiçbir zaman dibe vurmayacağımız gibi uçamazdık da. insanın bir noktada "belki bir gün bana da çıkar." diyebileceği bir şeyler görmesi lazım.işte sırf bu yüzden bile içimdeki ışıkın sönükleşmeyeceğine inancım tam.

11.12.2004
ankara