06:18

bazen birden dibine kadar bir yalnızlık hissi gelip göbeğimin tam ortasına çörekleniveriyor. bu hepimize oluyor diyip, kalabalık türetiveriyorum o yalnızlıktan. hepimizin yaptığı gibi.

o saatte hava zifiri karanlık oluyormuş, kendi gözlerimle görüp uykuya döndüm bu sabah. uyanmadan önceki rüyaya uğraşa didine geri döndüm.

babamın müsebbibi olmadığı bir sıkıntıdan babama çatıyorum. babasının şımarık kızının bile haddini aşan bir şekilde yapıyorum bunu. hiç olmayacak bir şey yapıp yüzünü dönüyor bana. sonra birden bire bir şeyi anlıyorum, ve babama öfkem uçup gidiyor. ona gidip "babacım, babalar kızlarının süper kahramanı ya hani, sen de benim süper kahramanımsın ya hani, o yüzden ben senden başıma gelen her kötü şeye karşı beni korumanı bekliyorum. sebebi sen olmasan da. o yüzden başıma kötü bir şey geldiğinde sana öfkeleniyorum. niye kurtarmadı beni diye. bundan ibaretti öfkem, özür dilerim." demeye çalışıyorum, söylemeye başlayamıyorum bile, beni dinlemiyor. bu daha önce hiç karşılaşmadığım bir şey, allak bullak oluyorum şirazem kayıyor dünyam başıma yıkılıyor. rüyamda, uyanıp uyuyup geri döndüğümde bile söyleyemedim ama, uykuda yapamadığımı uyanınca yaptım. dinledi beni bu sefer, canım babam.