şükran.

bu aralar kendimi durup durup şükrederken buluyorum. çok sık olmaya başladı bu. yani işin tuhafı sanıyorum böyle bi yanım da yokmuş önceden demek ki, ki şimdi böyle bir "yenilik" olarak fark ediyorum. böyle bi yanım yokmuş derken, yaşama sevinci yaşama bağlılık denen şeyler zaten başlı başına şükran duygusunun vücuda gelmiş hali sanırım, o anlamda vardı tabi ki her zaman şükreden bi yanım. ama böyle hayatın olağan akşını bir anlığına pauselayıp, başlı başına sadece bundan ibaret bir şükretme hali, o yeni. öyle herhangi bir dinden ya da antin kuntin bilmem ne felsefesinden (oluyo ya böyle "evrene şükretmek" zikzok, ağızlarına çarpıcaksın bi tane) öğrenilmiş bilinçli bi "şükretmeliyim" çabasıyla filan değil. belli bir şey için ne bileyim hayatımda her şey inanılmaz iyi gittiğinden filan da değil (hayat ne zaman öyle ki zaten?) öylesine birden vuran, kendiliğinden içimden gelen bi his işte. bişi oluyo, ne bilm hava buz gibi olsa da birden bi güneş parlayıveriyo veya bi sabah kahvesi çarpıveriyo veya kızılay'da bi eve ulaşmaya çalışan yorgun insanlar kalabalığı üşüşüveriyo veya okuduğum bi şeyi anlıyorum heycanlandırıyo mesela veya bi tiyatro bileti alıyorum veya akşama arkadaşlarla bilmem ne yapılıcak oluyo veya ufak kuzenim iki gün tatile gidicek diye "annanemi çok özlicem annanem benim için çok önemliiiiğğ" diye hüngür hüngür ağlayıveriyo veya uykumu almış oluyorum veya uykumu alamamış oluyorum veya belediye otobüsünde/bakanlığın servisinde/dolmuşta içim geçer gibi oluyo veya birilerine tepem atıyo veya yalnız kalmak istiyorum/istemiyorum ve kalıyorum/kalamıyorum veya yastığın soğuk yüzünü çeviriyorum veya yorgun bi günden sonra evim beni sükunetle karşılıyo, iyi şeyler ya da kötü şeyler oluyo, bazen de kayda değer hiçbişi olmuyo ve aa bi bakıyorum"şükür ya walla bak şükür, ne güzel bi hayatım var çok şükür" derken buluyorum kendimi. yaştan mıdır nedir (bu 30lara yaklaşan yaşların en belirgin özelliği "yaştan" olan şeyleri fark etmeye aklımızın ermesi olabilir bu arada) şükretmeyi yeni mi öğrendim nedir emin diilim ama işte bi şey oluyo, bi bakıyorum ben hayatıma şükrediyorum. öyle anlardan sonra da diyorum ki, içimden gelen buysa, sanırım bi şeyler oturmaya başladı ve ben bi yerlerde bi şeyleri doğru yapmışım/yapıyorum.