böyle hissedilen gecelerin hatrına

"ellerimi ceplerime daldırıyorum. bacaklarımı geriyorum. üzerimdeki uyuşukluk bende keyif ve yorgunluk ürpertilerini tetikliyor. şehre çöken geceyi hissediyorum. vakit geç. tek başımayım.

burada yalnız kalmamalıyım. artık biliyorum. ama bu gece hiçbir şey yapamayarak ya da hayalgücünün veya hafızanın kapıcıklarını açarak kendimi yalnızlığın kollarına bırakıyorum.

miskinlik. bir iskemleye yapıştım. herhalde sıcaktan olmalı; belki de tamamen benden kaynaklanıyordur.

kafamın içinde tanıdığım ya da uydurduğum bir sürü insanın ıslık çalarak dolaştıklarını hissediyorum. yüzler ve sözlükler benim içimde birbiriyle karşılaşıyor ve birbirine karışıyor. doğuyor, büyüyor, uçuyorlar. ben dinleyen kulak mıyım yoksa dinlenen melodi mi? ben gören göz değilim: ben görüntülerim."*

*eduardo gelano - aşkın ve savaşın gündüz ve geceleri